Bommel in de hondenkar

Voorafgaand aan ons eerste tochtje met de hondenkar kost het me weinig moeite Bommel te laten plaatsnemen. Hij stapt er gewoon in en blijft me afwachtend staan aankijken. Dat valt me alleszins mee. Ik had het anders verwacht. Hij is kennelijk al zo gewend aan de hondenkar als bench in de woonkamer dat ook achter de fiets het een aanvaardbaar plekje voor hem is. Wel blijft hij rechtop zitten, ook al stel ik hem voor te gaan liggen.

De eerste honderden meters voelen vreemd aan. Ik doe voorzichtig in de bochten en over verkeersdrempels. Na enige tijd voel ik een schok en als ik kijk zie ik dat hij met zijn neus naar het achterruitje is gaan liggen. Dat lijkt me een goed teken: filosofisch mijmeren over dingen de dingen die voorbijgaan.

We volgen met het ritje de zelfde route als we heel vaak wandelend ondernemen. Eigenlijk is er nergens een probleem. Wandelend hebben we tegenwoordig eigenlijk ook nooit meer problemen, behalve dan misschien dat Bommel enigszins overdreven familiair in de begroetingen is. Daar hebben we met fietsen in ieder geval geen last van. Eenmaal weer thuis merk ik dat Bommel er moe van is geworden, want hij gaat meteen op een rustig plekje liggen om het allemaal te verwerken.

Enkele dagen later ondernemen we de tweede fietstocht en die is niet alleen langer, maar gaat ook langs drukkere punten. Langs de IJsselkade begint hij wat onrustig te bewegen in zijn huifkarretje. Nadat we onderdoor het spoor zijn gereden, op weg naar het fietspad naar Fort De Pol heft hij een protestsong aan. De kwintensens ervan ontgaat me. Als we eventjes stoppen en ik hem kalmerend toe spreek kunnen we gewoon weer verder. Als snel gaat hij weer over in de filosofisch achteruitkijk stand en de tocht verloopt verder soepeltjes. Ook nu weer moet hij de indrukken, eenmaal weer thuis, weg slapen.

Ons derde hondenkar uitje is een tweede rondje Fort De Pol van ongeveer 16 kilometer. Alleen op de terugweg raakt Bommel even in paniek door een ambulance met luide sirene. Hij gaat meedoen en wij lijken ook wel een hulpdienst met noodsignaal.

Op de laatste tocht tot nu toe gaan we met zijn drie├źn op stap. Dat vindt hij toch zo leuk! In het begin blaft hij van vrolijke opwinding, maar de rust keert snel weder. De IJsselkade kan hij prima aan en we steken de IJssel over via de oude brug. We volgen de landweg langs de oude IJsseltak naar Empe, de IJsselstraat. Bij station Empe merk ik, dat ik het nog aan het leren ben, want ik moet een scherpe bocht nemen om de N345 op te kunnen. Dat lukt maar net. De terugweg gaat weer over de IJsselkade en Bommel ligt alles met grote tevredenheid te bekijken.

Leuke fietstocht! De hondenkar blijkt een prettige aanvulling te zijn op de activiteiten die we met Bommel ondernemen.